istock 19924779 compressedΜε ποιους τρόπους θα μπορούσαν γονείς, φίλοι ή άλλοι άνθρωποι που ενδιαφέρονται, να συμβάλλουν υποστηρικτικά στην προσπάθεια εκείνων που δοκιμάζονται από τις επιδράσεις των διατροφικών διαταραχών;

Τί θα βοηθούσε, να χαμηλώσουν οι διατροφικές διαταραχές, την ένταση της φωνής τους απέναντι στο πρόσωπο που έρχεται αντιμέτωπος με τις προκλήσεις τους;

Θα πρότεινα στους ανθρώπους που ενδιαφέρονται να οικοδομήσουν ένα δίκτυο υποστήριξης & αντίστασης, να μιλήσουν και να σκεφθούν σε μια αρκετά διαφορετική γλώσσα, από αυτήν που χρησιμοποιεί η φωνή των διατροφικών διαταραχών.

 

  • Ας δώσουμε τον χώρο στους ανθρώπους μας, να ακουστούν, να κουβεντιάσουν για αυτά που νιώθουν, για σκέψεις που μπορεί να φαντάζουν τρομακτικές είτε για τους ίδιους είτε για εμάς, για πεποιθήσεις ή συναισθήματα που μπορεί να τα θεωρούμε ανόητα ή ασήμαντα.

 

  • Από την άλλη μεριά, ας μην υποπέσουμε σε εκβιαστικές μεθόδους πίεσης προκειμένου να μας ανοιχτούν. Ας λάβουμε υπόψιν τους ρυθμούς τους & τις αντοχές τους.

 

  • Ας τους ρωτήσουμε για τους τρόπους που εκείνοι βρίσκουν βοηθητικούς να σταθούμε δίπλα τους.

 

  • Ας έχουμε στο νου μας ότι η πορεία απεγκλωβισμού από τα δίχτυα των διατροφικών διαταραχών δεν θα μπορούσε είναι ευθεία. Θα υπάρξουν διακυμάνσεις, οπισθοχωρήσεις, άλματα, διαλείμματα, ανάπαυλες. Θα είναι ένα διάγραμμα εξόδου με τα πάνω και τα κάτω του, άλλοτε με γρήγορους ρυθμούς βημάτων και άλλοτε με πιο αργούς. Ας μην απογοητευόμαστε και ας μην φορτώνουμε τους ανθρώπους μας με επιπλέον προσδοκίες ή ενοχές, εάν τα πράγματα δεν πάνε με την ροή που θα περιμέναμε ή θα θέλαμε.

 

  • Ας αντιμετωπίσουμε τους εαυτούς μας & τους ανθρώπους που δοκιμάζονται, ως συμμάχους. Ας τοποθετήσουμε συλλογικά απέναντί μας, την ύπουλη φωνή των διατροφικών διαταραχών και όχι τα δικά μας πρόσωπα.

 

  • Ας διαβεβαιώνουμε στους οικείους μας με την καθημερινή μας συναναστροφή, ότι τους αγαπάμε όπως είναι. Ας γίνει ξεκάθαρο ότι δεν περιμένουμε από αυτούς να πετύχουν τίποτα συγκεκριμένο για να κερδίσουν την αγάπη μας ή να εξασφαλίσουν την αποδοχή μας.

 

  • Ας αποφύγουμε τη σύγκριση & την αξιολόγηση κάθε μορφής στην καθημερινή μας πρακτική, ή εν πάσει περιπτώσει ας αποφύγουμε να κατηγοριοποιούμε τους ανθρώπους με κριτήριο το πόσο ελκυστικοί, λεπτοί, πετυχημένοι είναι ή το βαθμό αυτοελέγχου που διαθέτουν.

 

  • Ας απομυθοποιήσουμε κοινωνικές προδιαγραφές που ορίζουν το είδος του ανθρώπου, του συντρόφου, του γονέα, της κόρης, του επαγγελματία που θα «έπρεπε» να είμαστε και το είδος της ζωής που θα ωφείλαμε να ακολουθήσουμε στο όνομα της όποιας κανονικότητας.

 

  • Ας προσπαθήσουμε να αποδομήσουμε & να αντισταθούμε σε ιδέες που προωθούνται κοινωνικά (π.χ η ιδέα του ατομικισμού, του αυτοελέγχου, της ανεξαρτησίας), όταν αυτές επιδρούν αρνητικά, πιεστικά ή αγχωτικά στον τρόπο που διαμορφώνουμε την ζωή μας. Ας είμαστε σε εργρήγορση σε σχέση με εναλλακτικές αξίες που μπορεί να ταιριάζουν περισσότερο με την προοπτική μας για την ζωή.

 

  • Ας προτρέπουμε τους αγαπημένους μας να μην παραμελούν τις προτιμήσεις τους, να δίνουν χώρο στην ζωή τους για δραστηριότητες που τους ευχαριστούν.

 

  • Ας τους ενθαρύνουμε να τιμήσουν τις ανάγκες του σώματός τους, να τιμήσουν την πείνα τους, να τιμήσουν την «παιχνιδιάρικη» διάθεσή του, ακόμα κι αν αυτή τους μιλάει για ένα χωνάκι παγωτό.

 

  • Ας θρέψουμε τον εαυτό μας στο σύνολό του, έτσι ώστε να υπάρχει κάποιος ικανός και έτοιμος να απαντήσει στην ύπουλη φωνή των διατροφικών διαταραχών.

 Κασσάνδρα Πήτερσεν

Ψυχολόγος - Αφηγηματική Ψυχοθεραπεύτρια

Διαβάστε τα άρθρα που προηγούνται: Η Φωνή των διατροφικών διαταραχών (A'μέρος): Οι πρώτοι ψίθυροι

και επίσης: Η Φωνή των διατροφικών διαταραχών (Β' μέρος): Πώς γίνεται η αποπλάνηση;