ΚατηγορίαΑφηγηματική θεραπεία

The space between words: Meeting a “Span Pause”

T

In a recent workshop I facilitated, I had shared with practitioners a transcript from a therapeutic conversation with a person who had come for consultation. It was in the middle of this shared reading that someone asked me how I position myself in moments of pause.

The question landed, and I noticed myself resisting the tendency to offer a clear-cut answer. Not because I had nothing to share, but because the momentum of the group conversation seemed to invite something slower – a pause that asked for attention rather than explanation. I remember the room in that moment. The slight shuffle of chairs settling. A pen being placed back on the table. Someone shifting their weight. Eyes turning toward me, expectant but not urgent. The air did not feel empty. It felt full. As though the question had taken up space between us and was asking to be noticed before being spoken to. I could feel the familiar pull of “therapeutic authority” to respond – to offer clarity, to guide, to fill the silence with structured or linear ways of making sense. And at the same time, another pull in the opposite direction. To pause. To stay with what had just arrived. The question did not feel like it wanted an expert-driven answer. It felt like it wanted something slower than a response shaped by dominant hierarchal forces. Something closer to noticing and deconstruction.

(περισσότερα…)

A Book-in-the-Making Drawn from Narrative Supervision

A

Dear colleagues, friends, and fellow travellers,

I want to invite you into something slightly unusual (and a little bit messy).
I’m in the middle of writing a book.
Well… trying to.

It grows out of well over a decade of facilitating supervision conversations, workshops, and therapeutic conversations where narrative ideas are tested, stretched, questioned, and lived in practice. The book is shaped by what unfolds in these rooms with practitioners and with people consulting me, alongside decolonial feminist co-research, narrative ethics, and all the behind-the-scenes thinking that quietly influences therapeutic conversations but rarely gets spoken about out loud.

(περισσότερα…)

Επανα-επινοώντας την Αφηγηματική ψυχοθεραπεία

Ε

Ανοιχτή και δωρεάν σειρά βίντεο

Καλωσήρθατε στο πρότζεκτ «Επανα-επινοώντας την Αφηγηματική θεραπεία»!

Σε ένα πνεύμα συνεργασίας και συναδελφικής αλληλεγγύης έχω πάρει την απόφαση να μοιράζομαι ανοιχτά και ελεύθερα με συναδέλφους από το χώρο της ψυχικής υγείας και κοινωνικής εργασίας ή άλλους επαγγελματίες που ενδιαφέρονται για την Αφηγηματική προσέγγιση, δωρεάν supervision nuggets.

Οι ιδέες που πραγματεύομαι στα παρακάτω βίντεο προκύπτουν μέσα από την πολύχρονη εμπειρία μου ως Αφηγηματική θεραπεύτρια, επόπτρια, διδάσκουσα στο Πανεπιστήμιο της Μελβούρνης και εκπαιδεύτρια.

Πρόκειται για ένα καταστάλαγμα συζητήσεων με άλλους (εποπτευόμενους, θεραπευόμενους, συναδέλφους, επιδραστικές φιγούρες και κοινότητες της προσωπικής μου ζωής), οπότε με διακατέχει ένα μικρό μυστήριο για το πώς μπορεί αυτές οι ιδέες να ταξιδέψουν και να προσγειωθούν στους ενδιαφερόμενους μέσα από μια βιντεοσκοπημένη καταγραφή.

Σας προσκαλώ λοιπόν σε έναν αφηγηματικό περίπατο μαζί μου και ανυπομονώ να ακούσω την εμπειρία σας! Αυτό μπορεί να μην περιορίζεται, αλλά να περιλαμβάνει, οποιεσδήποτε σκέψεις, εικόνες, ερωτήσεις και συνδέσεις με συγκεκριμένες στιγμές… καθώς γίνεστε μάρτυρες αυτών των αποσπασμάτων!

Σας ενθαρρύνω να προσεγγίσετε αυτό το πρότζεκτ ως ένα διακριτικό κάλεσμα- κάθε ιδέα που συζητώ μπορεί να απορριφθεί, να μείνει στην άκρη, να αγκαλιαστεί ή να προσαρμοστεί ανάλογα με την προτίμησή σας την δεδομένη στιγμή.

Καλή απόλαυση!

  1. Ένα διαφορετικό καλωσόρισμα…εκθέτοντας την δύναμη των προσδοκιών
  2. Θεραπευτικές συζητήσεις με οικεία πρόσωπα: δυνατότητες και προκλήσεις
  3. Σε τί διαφέρουν οι καθημερινές από τις θεραπευτικές συζητήσεις;
  4. Πώς πλοηγούμαστε στην θεραπευτική κουβέντα με οικεία πρόσωπα
  5. «Scaffolding» και ιδέες για την επιβράδυνση της θεραπευτικής κουβέντας
  6. Προσδιορισμός προθέσεων για την θεραπευτική συζήτηση
  7. Κλινικές διαδικασίες ή/και αφηγηματική συν-έρευνα;
  8. Τραύμα: «Αποκεντρωμένη» ή/και «Επιδραστική» θεραπευτική στάση
  9. Πόσο υλικό χρειάζεται για να ξεκινήσει η διαδικασία της συν-έρευνας;
  10. Απαντώντας στην παρουσία του Τραύματος στην θεραπευτική συζήτηση
  11. Η Αφηγηματική πρακτική του Re-membering: Προσκαλώντας πολλαπλές φιγούρες
  12. Re-membering: Επαναφέροντας στην ζωή σημαντικές συνδέσεις
  13. Re-membering: Διευρύνοντας την φιλοξενία στην θεραπευτική συζήτηση
  14. Το Re-membering στην Αφηγηματική πρακτική: Σε τί ανταποκρίνεται;
  15. Το Re-membering στην Αφηγηματική: ζητώντας συναίνεση ή συγκατάθεση

Περισσότερα βίντεο έρχονται προσεχώς!

Τι είναι η Αφηγηματική θεραπεία;

Τ

Η Αφηγηματική Ψυχοθεραπεία είναι ένα διαρκώς εξελισσόμενο σώμα γνώσης και δεξιοτήτων για την ανταπόκριση σε αντιξοότητες που επηρεάζουν άτομα, οικογένειες, ομάδες και κοινότητες. Οι ιδέες και τρόποι εργασίας που περιγράφονται εδώ, εισήχθησαν στην ψυχοθεραπεία αρχικά από τον Michael White και τον David Epston.

Michael White
Michael White

Η Αφηγηματική θεραπεία και Κοινοτική πρακτική αντλεί την έμπνευσή της από το κίνημα του κοινωνικού κονστρουξιονισμού (Gergen), Μεταμοντέρνες τοποθετήσεις στην φιλοσοφία (Foucault, Derrida), εξελίξεις στην πολιτισμική ανθρωπολογία και την κοινωνιολογία (Myerhoff, Geertz, Bruner, Goffman), τρίτο κύμα φεμινιστικών θεωριών κα.

David Epston
David Epston

Έχει σημαντική επιρροή σε τομείς όπως η ψυχική υγεία, εκπαίδευση, επιχειρήσεις, ακτιβισμός & κοινωνική δικαιοσύνη. Ασκείται σε ολόκληρο τον κόσμο, όπως και στην Ελλάδα, από πιστοποιημένους αφηγηματικούς θεραπευτές.

Πρόκειται για μια κριτική προσέγγιση στην ψυχοθεραπεία, που κατανοεί την πραγματικότητα ως σχεσιακά και κοινωνικά κατασκευασμένη. Επιδιώκει μέσα από συγκεκριμένες πρακτικές να αναδείξει τις σχέσεις δύναμης & εξουσίας οι οποίες παράγουν ή συντηρούν τα προβλήματα των ανθρώπων, να αποδομήσει κυρίαρχους κοινωνικούς λόγους και να αμφισβητήσει την προνομιακή θεμελιακή γνώση στη θεραπεία και τον κόσμο.

(περισσότερα…)

Αρχές Αφηγηματικής θεραπείας στην πράξη

Α

Στην καθημερινή ψυχοθεραπευτική πρακτική μου:

  • Αντί να επιδιώκω την κατηγοριοποίηση των ανθρώπων & οικογενειών  με βάση διαγνωστικούς κώδικες, κλίμακες αξιολόγησης ή τύπους προσωπικότητας, διερευνούμε μαζί με τους ανθρώπους, τις κατανοήσεις, εξηγήσεις και το νόημα που προσδίδουν οι ίδιοι στις ιδιαιτερότητες της δικής τους εμπειρίας και ταυτότητας.
  • Αντί να αντιμετωπίζω την γνώση των επαγγελματιών ως «ειδική» και να τοποθετώ τον εαυτό μου (ως ψυχοθεραπεύτρια/επόπτρια) στην θέση της «αυθεντίας», δίνω αξία στην ειδημοσύνη των ανθρώπων για την ίδια τους την ζωή. Αναγνωρίζω και σέβομαι την εξουσία/δύναμη (power) των προσερχόμενων να ορίζουν οι ίδιοι τον εαυτό τους σύμφωνα με την «τοπική», εκ των έσω γνώση (local knowledge) που κατέχουν για τις λεπτομέρειες της ζωής τους.
  • Αποφεύγω συνειδητά την αξιολόγηση των ανθρώπων με κριτήριο την «επιτυχή» ένταξή τους σε νόρμες ή πρότυπα «φυσιολογικότητας» και επικεντρώνομαι στην προσπάθεια του προσερχόμενου να διεκδικήσει μια ζωή με νόημα η οποία αντανακλά τις μοναδικές αξίες που ο ίδιος έχει επιλέξει. (περισσότερα…)

Καταστατικό δικαιωμάτων αφήγησης

Κ

Θεωρώ ζωτικής σημασίας την μη-αποσύνδεση της έννοιας «θεραπεία» από την ευρύτερη σημασία της «δικαιοσύνης», ειδικά όταν οι αντιξοότητες που βιώνουν οι άνθρωποι είναι το αποτέλεσμα τραύματος, κοινωνικών αδικιών ή παραβιάσεων των ανθρωπίνων δικαιωμάτων τους. Για το λόγο αυτό προσπαθώ να κρατώ τον εαυτό μου υπόλογο ως προς τον τρόπο που περιγράφονται οι εμπειρίες και οι ζωές των προσερχόμενων στην θεραπεία.

Τάσσομαι υπέρ του δικαιώματος των ανθρώπων να προσδιορίζουν οι ίδιοι τα βιώματα και τα προβλήματά τους, να τα ονοματίζουν οι ίδιοι (όχι οι «ειδικοί» ή άλλοι) με χαρακτηρισμούς που βρίσκονται κοντά στην εμπειρία τους, και να τιμώνται οι δεξιότητες, οι ικανότητες, οι σχέσεις, οι πτυχές της ιστορίας και της κουλτούρας τους που συμβάλλουν στην επανάκτηση της ζωής τους από τις επιδράσεις των προβλημάτων ή/και του τραύματος.

Καταστατικό των δικαιωμάτων αφήγησης

Το καταστατικό των δικαιωμάτων αφήγησης συστάθηκε από το David Denborough εκ μέρους του Dulwich Centre Foundation.

Άρθρο 1ο: Όλοι έχουν το δικαίωμα να προσδιορίζουν τις εμπειρίες και τα προβλήματά τους με δικά τους λόγια και όρους.

(περισσότερα…)

Ψυχολόγος, Διδάσκουσα στο διεθνές Masters Αφηγηματικής Θεραπείας και Κοινοτικής Πρακτικής του Πανεπιστημίου της Μελβούρνης (Masters of Narrative Therapy and Community Work, University of Melbourne), MSc Αφηγηματική Ψυχοθεραπεύτρια. Επίτιμος Κλινικός Συνεργάτης της Σχολής Κοινωνικής Εργασίας του Πανεπιστημίου της Μελβούρνης

Παρέχει υπηρεσίες ψυχοθεραπείας σε ενήλικες, οικογένειες και ομάδες, εποπτεία & εκπαίδευση σε επαγγελματίες ψυχικής υγείας & κοινοτικής πρακτικής.

Διενεργεί σεμινάρια & διαλέξεις σε ένα ευρύ φάσμα ενδιαφερόντων του τομέα ψυχικής υγείας.

Τηλ: 6941405424

Μπορείτε να την βρείτε και στο: