Τι επιπτώσεις έχει όταν γνωρίζουμε ένα παιδί και την περιπέτειά του αποκλειστικά μέσα από τα ευρήματα και τις εκτιμήσεις του ιατρικού του φακέλου; Και τι μπορεί να γίνει ορατό όταν, αντί γι’ αυτό, σταθούμε δίπλα του, δίνοντας χώρο στη δική του εμπειρία και γλώσσα, στις παρατηρήσεις, στις γνώσεις και στους τρόπους με τους οποίους αποκρίνεται σε όσα του συμβαίνουν;
Με αφορμή την πρόσκληση της Τζίνας Μπακέλλα να συμμετάσχω στην παρουσίαση του παιδικού της βιβλίου, μίλησα για κάτι που με συγκίνησε ιδιαίτερα, πέρα από την ίδια την πλοκή και τις ιδέες της Αφηγηματικής Θεραπείας που διατρέχουν την ιστορία: την πολιτική διάσταση της συγγραφικής επιλογής να αφηγηθεί την περιπέτεια της μικρής Μαριέττας μέσα από την οπτική του παιδιού. Γιατί η θέση από την οποία ξετυλίγεται μια αφήγηση δεν είναι ουδέτερη. Επηρεάζει ποιανού η γνώση αποκτά βαρύτητα, ποιανού η φωνή ακούγεται και ποιανού η εμπειρία παραμένει στο περιθώριο.
Μέσα από μια αφηγηματική θεραπευτική ματιά, αναρωτήθηκα τι μπορεί να αλλάξει στους τρόπους με τους οποίους κατανοούμε και προσφέρουμε φροντίδα, όταν επιλέγουμε να σταθούμε «μαζί με» το παιδί, αντί «πάνω από» το παιδί ή στη θέση εκείνων που αποφασίζουν εκ μέρους του.
Μοιράζομαι μαζί σας ένα απόσπασμα από την ομιλία μου, ως πρόσκληση για σκέψη και συζήτηση.

